خطوط پراکنش ذراتم

                                    آینه را قاب نمی شوند

    تهی ام من

         همان صدایی که هزار بار به روی شیشه می شکند

                           و یک هزارم سکوت را

                                        رخنه کرده به موج

         و نقطه های پریده رنگ ِ پریده از قلمت

                          شعور درک سوم ابعادم را

      چگونه می دارند ؟!

                              خطوط منزوی ِ بیکاره ،

                    هر کاره ...

                                          به جز مکیدن تیک تاکها

                                           زوال مرا

                                             از این حدود دو بعدی اندامم ...!

              نمی ترسم

                  شروع اندیشیدن اینجاست

    گندمها بنفش می زنند

               و من                                                           

                          اتفاق افتاده ام

                    چنان جنین آبی ِ سیبهای دندان گز

       که از حقارت دورگیری ِ ادراک

                              به قامت رخوتناک آینه

                    سلام نمی کنند.