جنین ،

                  از توی ژرفترین سلولها

                                      فریاد ،

                       با تیغ می زند

         شاهرگ ،

                     نافی که متصل به زمین

                 خون ،

                        دلمه می شود برای نهار

           ـ من دراکولا نیستم .

 سیاه تر از روز

         سپید تر از نه ماهگی ام

                                ریسمان می زایم

                           اولاد ناخلف ،

       ذره ذره ی جنینی که توی رگهایم مشت می زد

                   از زیر ناخنهایم می جهد

                                                       دیوار ،

                                                                  دار ،

                                بی دار ... خفه می شوم ...