سیاه تر از روز

         سپید تر از نه ماهگی ام

                                ریسمان می زایم

                           اولاد ناخلف ،

       ذره ذره ی جنینی که توی رگهایم مشت می زد

                   از زیر ناخنهایم می جهد

                                                       دیوار ،

                                                                  دار ،

                                بی دار ... خفه می شوم ...