یک حرف که واقعا" جگر سوز است و آتش به تمام جان آدم می اندازد اینکه فرش پازیریک ما در موزه های روسیه و سر سرباز هخامنشی در دست کسانی که مالکیت قانونی ندارند و لوحه های گلی مان در آمریکا برای تحقیقات ، چه ارزشمند و با ابهت جلوه می کنند به عنوان تاریخ تمدن بشری ؛ آن وقت رئیس میراث فرهنگی خیلی راحت در یک برنامه ی رادیویی اعتراف می کند که موزه ی ملی ایران به علت فضای کوچکی که دارد تنها بخشی از آثار تاریخی در آن به معرض دید گذاشته شده و مابقی در گنجینه ای که چشم هیچ بنی بشری به جمالشان روشن نیست جز خودشان ، محافظت می شوند که لابد چشم نخورند و نشکنند و ما بی خبر از همه جا نشسته ایم و به چند قلم ظرف و ظروف افتخار که چه عرض کنم فقط نگاه می کنیم و می گوییم تمدن ما این است و چقدر کم !!!

خوب ماشاء ... دولت که در هر سفری بابت حق گداپروری به مردمی که غم نان دارند می دهد ، چه می شود اگر قدری هم خرج این یتیم خانه هایی که یتیمانش بی پدر مادرتر از من و شما و سایرین هستند و افتخار و سربلندی این مملکت ، بکنند تا سری به غرور بالا بگیریم و بگوییم :

I 'm Iranian  یا بگوییم : I 'm Persian . بله بهترین واژه همان پرشیا است که ثابت می کند ما با عراق (Iraq ) که خیلی شبیه به ( Iran) از نظر نوشتاری ست فرق داریم . که بگوییم ما متمدن هستیم ولی بی تمدنی شما غربی ها ما را از راه بدر کرد . که بگوییم ما اولاد حافظ و سعدی و مولانا وخیام و رودکی و فردوسی و ابن سینا و سهروردی هستیم و برادران و خواهران کمال الملک ، بهزاد ، شهریار، سهراب سپهری ، احمد شاملو ، نیما یوشیج ، جلال آل احمد و ... و از نوادگان داریوش کبیر ، کورش کبیر ، انوشیروان عادل ، رستم و فریدون و آرش ایم و هزاران آدمی که نامشان در خاطرهاست و یادشان همیشه سبز .

از همه مهمتر ما ایرانی هستیم با شناسنامه ای که جای جایش مهر افتخار خورده ولی حالا خموددگی کلی رنج و کلی غم را تحمل می کنیم چون خود کم بین هستیم و چشمانمان به دنبال این و آن و فریب خورده ی بازار گرمی های عده ای دلال که بدنبال سود اقتصادی و اجتماعی شان ما را از راه بدر می کنند چون ایرانی را برگ سست و لغزانی می بینند که ریشه اش را نمی شناسد و همان برگ می ماند و آخر می افتد و خزانی می شود بی آنکه شاخه شود .

ایرانی اگر ریشه در خاک و سر در آسمان داشته باشد هیچ تیشه ای به ریشه اش اثر نمی کند و روزگارمان این نمی شود که هست .