حجم مینوی مادرم حوا

بی هویتی ایرانی

mashiyana — Sun, 20 Apr 2008 21:36:35 GMT

یک حرف که واقعا" جگر سوز است و آتش به تمام جان آدم می اندازد اینکه فرش پازیریک ما در موزه های روسیه و سر سرباز هخامنشی در دست کسانی که مالکیت قانونی ندارند و لوحه های گلی مان در آمریکا برای تحقیقات ، چه ارزشمند و با ابهت جلوه می کنند به عنوان تاریخ تمدن بشری ؛ آن وقت رئیس میراث فرهنگی خیلی راحت در یک برنامه ی رادیویی اعتراف می کند که موزه ی ملی ایران به علت فضای کوچکی که دارد تنها بخشی از آثار تاریخی در آن به معرض دید گذاشته شده و مابقی در گنجینه ای که چشم هیچ بنی بشری به جمالشان روشن نیست جز خودشان ، محافظت می شوند که لابد چشم نخورند و نشکنند و ما بی خبر از همه جا نشسته ایم و به چند قلم ظرف و ظروف افتخار که چه عرض کنم فقط نگاه می کنیم و می گوییم تمدن ما این است و چقدر کم !!!

خوب ماشاء ... دولت که در هر سفری بابت حق گداپروری به مردمی که غم نان دارند می دهد ، چه می شود اگر قدری هم خرج این یتیم خانه هایی که یتیمانش بی پدر مادرتر از من و شما و سایرین هستند و افتخار و سربلندی این مملکت ، بکنند تا سری به غرور بالا بگیریم و بگوییم :

I 'm Iranian یا بگوییم : I 'm Persian . بله بهترین واژه همان پرشیا است که ثابت می کند ما با عراق (Iraq ) که خیلی شبیه به ( Iran) از نظر نوشتاری ست فرق داریم . که بگوییم ما متمدن هستیم ولی بی تمدنی شما غربی ها ما را از راه بدر کرد . که بگوییم ما اولاد حافظ و سعدی و مولانا وخیام و رودکی و فردوسی و ابن سینا و سهروردی هستیم و برادران و خواهران کمال الملک ، بهزاد ، شهریار، سهراب سپهری ، احمد شاملو ، نیما یوشیج ، جلال آل احمد و ... و از نوادگان داریوش کبیر ، کورش کبیر ، انوشیروان عادل ، رستم و فریدون و آرش ایم و هزاران آدمی که نامشان در خاطرهاست و یادشان همیشه سبز .

از همه مهمتر ما ایرانی هستیم با شناسنامه ای که جای جایش مهر افتخار خورده ولی حالا خموددگی کلی رنج و کلی غم را تحمل می کنیم چون خود کم بین هستیم و چشمانمان به دنبال این و آن و فریب خورده ی بازار گرمی های عده ای دلال که بدنبال سود اقتصادی و اجتماعی شان ما را از راه بدر می کنند چون ایرانی را برگ سست و لغزانی می بینند که ریشه اش را نمی شناسد و همان برگ می ماند و آخر می افتد و خزانی می شود بی آنکه شاخه شود .

ایرانی اگر ریشه در خاک و سر در آسمان داشته باشد هیچ تیشه ای به ریشه اش اثر نمی کند و روزگارمان این نمی شود که هست .

خون آشام

mashiyana — Thu, 10 Apr 2008 21:25:18 GMT

جنین ،

از توی ژرفترین سلولها

فریاد ،

با تیغ می زند

شاهرگ ،

نافی که متصل به زمین

خون ،

دلمه می شود برای نهار

ـ من دراکولا نیستم .

خفگی

mashiyana — Thu, 03 Apr 2008 21:58:18 GMT

سیاه تر از روز

سپید تر از نه ماهگی ام

ریسمان می زایم

اولاد ناخلف ،

ذره ذره ی جنینی که توی رگهایم مشت می زد

از زیر ناخنهایم می جهد

دیوار ،

دار ،

بی دار ... خفه می شوم ...

mashiyana — Fri, 19 Oct 2007 04:40:18 GMT

فرشته ها همیشه بال و پر ندارند گاهی اوقات آدمها به جای گوسفند می گیرنشون و با ماشین برقی پرهاشون رو می تراشن تا برای خودشون متکا درست کنن .

منم هیچ حرفی ندارم برای اونی که میخواد سرش رو روی متکایی از پرهام بذاره دعا میکنم تا همیشه سلامت باشه

و برای خودم که شاید یه بار دیگه بشم فرشته و پرواز کنم تا دور بشم از این خوک دونی ولی مسلما" دیگه اون فرشته ی سابق نخواهم بود .

شب خوش عزیزم ، خواب خوش ببینی

مرده باد زنده باد ...

mashiyana — Sun, 17 Jun 2007 10:25:18 GMT

مساله ای با این مضمون که با تمام وجود مذاکرات رسمی بین کشورهای ایران و آمریکا هنوز هم وقتی که کم می آوریم به آمریکا و انگلیس " مرگ بر " می گوییم جای بس تعجب دارد !

خنده دار است که مردمی که در صف راهپیمایی برای اعتراض به هتک حرمت حرمین شریفین عسگرین هنوز بی خبرند از اتفاقاتی که در دنیای سیاست دارد اتفاق می افتد و البته هستند کسانی که به این اوضاع دامن می زنند و معلوم نیست چه چیزی عایدشان خواهد شد ؟!

راستی به چه درد می خورد این زنده باد مرده بادها و به کجا می رسد ؟؟؟

شاید هم چون زبان مردم عادت کرده به این تکیه کلامهایی که در طول ۲۸ سال تکرار شده نمی توان مذمتشان کرد .

چرا همیشه اعتراضات ما کلیشه ای و بدون محتواست ؟؟؟

چرا به دنبال راههای جدیدتری نیستیم ؟؟

گیرم آمریکا مرد (!) ـ که البته محال است ، چون آدم نیست که بمیرد ـ چه سودی عاید ما می شود ؟؟

مگر تنها ما هستیم که انتظاراتی داریم و از برآورده نشدنشان منزجر می شویم ؟؟؟

۷ میلیارد انسان با سلایق گوناگون و تفکراتی رنگ و وارنگ در این دنیا زندگی می کنند ، پس ما در طرح خواسته هایمان تنها نیستیم .

باید این را هم در نظر بگیریم که طبق مثل " چاه مکن بهر کسی ، اول خودت دوم کسی " هیچ سودی عاید کسی که مرگ دیگری را می خواهد ، حالا خواه ایرانی باشد یا آمریکایی ، نخواهد شد و فقط وقت سوزی را به همراه خواهد داشت .

ما که هنوز خودمان را اصلاح نکرده ایم چرا باید به فکر تغییر افکار دنیا باشیم ؟

آخر چرا ...؟؟؟؟؟

mashiyana — Thu, 31 May 2007 08:57:55 GMT

از این به بعد تصمیم دارم وبلاگم را با خبر و تحلیل خبری بروز کنم

شعر گفتن در بین کسانی که طرفدار بلا منازع خودشان هستند ،

دیگر لطفی ندارد .

هرچه باشد من خبرنگارم و اجتماعی نویس

همان بهتر که به کار خودم برسم

دل تنگی

mashiyana — Wed, 16 May 2007 09:52:18 GMT

دلتنگی هام بیشتر از اون شده که در قالب شعر بگنجه و من هم راهی بجز مطالعه کردن برای خودم پیدا نکردم

حتی نوشتن برای نشریه هم شده برام مثله یه بغض و با اینکه طبق معمول برام سوژه فراوونه ولی انگار کلمات ته کشیدن یا اینکه قلمم خشک شده باشه یا حتی کاغذ باهام قهر کرده باشه ، شایدم ذهنم اونقدر تخلیه شده که هیچ فکری حتی نارحتی توش موجود نیست ، فقط دیگه نمیتونم بنویسم واین هیچ ربطی به گفته های سردبیر گرامی مان آقای رستمی که همیشه میگوید شماها سوژه کم می آورید چون مطالعه ندارید ، چون دیدتان وسیع و تیز و ریز بین نیست ، نداره و نوشتن شده برام یک کار شاق حتی اگر خاطرات روزمره و یادداشت های لای سررسید باشد .

حالا دوستان هی بگویند داری کم کار میشی و موازی با مطالعاتت پیش نمیری ، البته بماند که همه از شروع دوباره ی کتاب خوانی و مطالعاتتم تعجب می کنن بلاخص آقای علیرضایی که گاهی اوقات نقش داوود غفارزادگان را برای تشویق به مطالعه ی ما جوانان ایفا میکنند .

هرچه هست فکر میکم من هیچ وقت مثل یه آدم عادی دچار رکود های معمول نمیشم و حتی در این مورد هم با دیگران تفاوت دارم و رکود من هیچ وقت صد در صدی نیست چون هر وقت می نویسم ، مطالعه نمی کنم و هر وقت مطالعه میکنم نمی نویسم

من که خودم هم از خودم چیزی سر در نیاوردم چه برسه به دیگرون !

این هفته حمید رستمی بازم علامت سوال شده و بنا به عطش سیری ناپذیرش ازم مطلب میخواد و من با اینکه کلی سوژه دارم ولی دلم داره یه جور میشه چون حوصله ی نوشتن ندارم اما اگه همین اجبارهای آقای سردبیر نبود فکر میکنم مدتها پیش نوشتن رو کنار میذاشتم ولی باز گلی به جمال دوستانی چون او و کسانی که با کامنت هاشون بهم دلگرمی میدن و برای نوشتن تشویقم میکنن .

خسته نباشی جناب سردبیر ...

mashiyana — Wed, 25 Apr 2007 10:25:04 GMT

هر زمان که عشق اشارتی به شما کرد ، در پی او بشتابید . هرچند که راه او سخت و ناهموار باشد. و هر زمان که تیغ های پنهان در بال و پرش ممکن است شما را مجروح کند .

و هر زمان که عشق با شما سخن گوید او را باور کنید . هرچند دعوت او رویا های شما را چون باد مغرب در هم کوبد و باغ شما را خزان کند .

زیرا عشق چنانکه شما را تاج بر سر می نهد ، به صلیب نیز می کشد و چنانکه شما را می رویاند ، شاخ و برگ شما را هرس می کند و چنانچه تا بلندای درخت وجودتان بالا می رود و ظریف ترین شاخه های شما را که در آفتاب می رقصند ، نوازش می کند ، همچنین تا عمیق ترین ریشه های شما پایین می رود و آنها را که به زمین چسبیده اند ، تکان می دهد .

عشق شما را چون خوشه های گندم دسته می کند . آنگاه شما را به خرمن کوب از پرده ی خوشه بیرون می آورد . و سپس به غربال باد ، دانه را از کاه می رهاند ، و به گردش آسیاب می سپارد تا آرد سپید از آن بیرون آید . سپس شما را خمیر می کند تا نرم و انعطاف پذیر شوید و بعد از آن شما را به آتش مقدس می نهد تا برای ضیافت مقدس خداوندتان مقدس شوید .

اما اگر از ترس بلا و آزمون ، تنها طالب آرامش و لذت های عشق باشید ، خوشتر آنکه از دم تیغ خرمن کوب عشق بگریزید به دنیایی که از گردش فصلها در آن نشانی نیست . جایی که شما می خندید ، اما تمامی خنده ی خود را بر لب نمی آورید و می گریید ، اما تمامی اشکهای خود را فرو نمی ریزید.

عشق هدیه ای نمی دهد مگر از گوهر ذات خویش و هدیه ای نمی پذیرد مگر از گوهر ذات خویش . عشق نه مالک است و نه مملوک . زیرا عشق برای عشق کافی است .

وقتی که عا شق می شوید ، مگویید : " خداوند در قلب من است " بلکه بگویید : " من در قلب خدا جای دارم " و گمان مکنید که زمام عشق در دست شما ست ، بلکه این عشق است که اگر شما را شایسته ببیند شما را هدایت می کند .

عشق را هیچ آرزو نیست ، مگر آنکه به ذات خود در رسد . اما اگر شما عاشقید و آرزویی می جویید ، آرزو کنید که ذوب شوید و همچون جویباری باشید که با شتاب می رود و برای شب آواز می خواند. آرزو کنید که رنج بیش از حد مهربان بودن را تجربه کنید . آرزو کنید که زخم خورده ی فهم خود از عشق باشید. آرزو کنید سپیده دم برخیزید و بال های قلبتان را بگشایید و سپاس گویید که یک روز دیگر از حیات عشق به شما عطا شده است . آرزو کنید که هنگام ظهر بیارامید و به وجد و هیجان عشق بیاندیشید.

آرزو کنید که شب هنگام با دلی حق شناس و پر سپاس به خانه باز آیید ، و به خواب روید ، با دعایی در دل برای معشوق و آوازی بر لب در ستایش او .

" جبران خلیل جبران "

mashiyana — Tue, 10 Apr 2007 12:24:18 GMT

تقدیم به دوست عزیزم الناز سرخانلو به مناسبت تولدش

در انتظار یک اتفاق

افتاده ای

لای انگشتهایت پیچک روئیده

شعر می زایند

مثل مادری که واژه هایش را می بوسد

افتاده ای

نه مثل چای از لب

که تکه ای از آسمان

سیب خورده ای ...

پاکن

mashiyana — Wed, 07 Mar 2007 09:20:19 GMT

برای آبی ها ...

سبز ها ...

زرد ها ...

و برای تمامی مداد های رنگی ،

در اوج بی خاطرگی ،

سکوت سفید رنگ پاکن ها را مثال خواهم زد .